Jeszcze niedawno za najwyższy budynek świata uchodził liczący 509, 2 m. drapacz chmur Taipei 101, stojący w stolicy Tajwanu. Jednakże dnia 4 stycznia 2010 roku podczas uroczystego otwarcia, tytuł najwyższego ukończonego budynku świata, przyznawany oficjalnie przez Council on Tall Buildings and Urban Habitat, otrzymał Burdż  Chalifa w Dubaju, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, z rekordową wysokością 828 m.

Początkowo budynek nosił nazwę Burdż Dubaj – wieża Dubaju, którą zmieniono na Burdż Chalifa, od imienia obecnego prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich – Chalify ibn Zaid an-Nahajan. Zbudowany przez firmy Samsung Constructions, BESIX i Arabtec wieżowiec liczy 169 użytkowanych pięter z 206 wszystkich kondygnacji, pochłonął  1, 5 miliarda dolarów. Burdż Chalifa zaprojektowany został przez firmę architektoniczną Skidmore, Owings and Merrill (budynek Sears Tower, Statua Wolności), która zadbała o to, by ich dzieło nawiązywało do islamskiej architektury. Ogólny kształt- centralny rdzeń oraz 3 ramiona zmniejszające się ku górze, wiąże się z wyglądem kwiatu lotosu. Rozwidlające się piętra mają zapewniać lepszy widok na Zatokę Perską. Budowę rozpoczęto 21 września 2004 roku, zakończono 16 sierpnia 2009. Ostateczną wysokość uzyskano w styczniu 2009. Ma on najwyżej na świecie położony taras (124 piętro), a na piętrach 158 i 76 znajdują się najwyżej na świecie usytuowane meczet i basen. Podobno Burdż Chalifa miał liczyć zaledwie 560 metrów, wykorzystując plany budowy niedoszłej Grollo Tower, planowanej niegdyś w Melbourne, w Australii. Wysokość jednak stopniowo zwiększano do 650, później do 705 metrów oraz zmieniono kształt i wygląd wieżowca, nadając mu unikalny charakter. Za poleceniem głównego architekta Adriana Smitha postanowiono nadać drapaczowi jeszcze bardziej smukły wygląd. W tym celu podważono budynek o kolejne metry, budując następne piętra. Począwszy od 154-go użyto lekkiej stalowej konstrukcji. Mimo wielkich starań i stosowania do budowy nowych technologii występowały problemy, chociażby powszechny w tych rejonach upał, który sprawiał, że kawałki metalu nagrzewały się tak mocno, że nie dało się ich utrzymać w rękach. Beton w temperaturze powyżej 40°C nie wiązał się dobrze. Kłopotliwe są też spore różnice temperatur na daleko oddalonych od siebie piętrach oraz znaczne odchylanie się szczytu wieży od pionu.

Obecnie najwyższy budynek świata już może bać się wzrastającego zaledwie 50km dalej wieżowca Nakheel Tower. Inwestor utrzymuje w ścisłej tajemnicy dokładną wysokość budowli. Jednak mówi się, że ma liczyć ok. 1400 metrów przy 228 piętrach. Innym konkurentem może być 1001 metrowy wieżowiec, jako cześć olbrzymiej inwestycji Madinat al-Harir w Kuwejcie. Być może okaże się, że to nie koniec powstawania tego typu olbrzymów. Budynki będące na razie w fazie projektów już niedługo mogą stać się bardziej realne. Należą do nich: X-Seed 4000, TRY 2004, The Illinois, Bionic Tower czy Sky City 1000.

Burdż Chalifa wygląda imponująco. Z resztą zobaczcie sami:

A tutaj największy konkurent Burdż Chalifa czyli Nakheel Harbour and Tower:

Monika B.

Prostytutki różnią się między sobą. Na czele azjatyckiego przemysłu seksualnego stoją ekskluzywne call-girls, świadczące swoje usługi biznesmenom i politykom. Pracują w luksusowych hotelach i mieszkaniach i często mają na swoje usługi ochroniarzy. Branża ta rozwija się jednak zazwyczaj w krajach bogatych, chociaż i w uboższych społeczeństwach, jak na przykład Bangladesz, istnieją kluby potocznie zwane dyrektorskimi lub biznesowymi.  Oczywiście prostytutką klasy A nie można być całe życie. Po jakimś czasie obsługuje się mniej znaczących klientów, a później pozostaje już tylko ulica.

Poniżej ekskluzywnych klubów i prostytutek na telefon, można umieścić salony i kluby  masażu, które proponują seks z zatrudnionymi w nich w roli kelnerek i tancerek dziewczętami. Najniżej w hierarchii plasują się domy publiczne, prostytucja dziecięca oraz prostytucja starszych kobiet uprawiana w zastraszających warunkach.

Przybytki oferujące seks na sprzedaż różnią się między sobą, na co wpływa również obyczajowość i poziom rozwoju gospodarczego kraju, w którym się znajdują. Przykładowo, najniższy standardem japoński dom publiczny jest przynajmniej czysty, zupełnie inna sytuacja panuje w najbiedniejszych regionach. Kobiety uprawiają tam prostytucję w warunkach urągających ludzkiej godności, w brudnych, zaszczurzonych pokoikach lub też w małych kabinach, oddzielonych jedna od drugiej tylko cienką zasłoną. Nie posiadają najniezbędniejszych urządzeń sanitarnych, ani nawet bieżącej wody.

W zależności od kraju, domy publiczne mają różną nazwę. Przykładowo na Filipinach, gdzie prostytucja jest zakazana, istnieją zakamuflowane domy publiczne zwane casa. Są to przybytki, z których kobiety nie mogą wychodzić, niełatwo jest je rozpoznać, a nowych klientów wprowadzają tylko stali bywalcy. Wejść do casa to jakby zostać członkiem ekskluzywnego klubu. Cieszą się one olbrzymią popularnością w wyższych sferach z jednego powodu – mogą zapewnić swoim członkom towarzystwo 12 – 15 latek, nazywanych tutaj „wiśniowymi dziewczętami”. Stać na nie tylko najbogatszych.

Również w Pakistanie, gdzie prostytutkom grożą surowe kary,  przemysł seksualny działa pod przykrywką. Domy publiczne określa się tam mianem „szkół tańca”. Istnieją one także w mieszkaniach prywatnych i na przedmieściach. Wielu tamtejszych mężczyzn regularnie odwiedza tego typu przybytki oraz utrzymuje kochanki. Jest to jak najbardziej legalne. Żony nie mogą protestować, bowiem pozycja kobiety w Pakistanie jest tak niska, że reakcja na taki stan rzeczy mogłaby je narazić na poważne konsekwencje.

M. Dobosz

Anoreksja to jednostka chorobowa, zdiagnozowana przez psychiatrów jednoznacznie jako choroba psychiczna. Może zacząć się niewinnie, od zwykłego liczenia kalorii, codziennego biegania, a zakończyć wyniszczającą głodówką, która doprowadza organizm do śmierci. O anoreksji mówi się nie od dzisiaj, pisano o niej książki, kręcono filmy. Każda kobieta słyszała o anoreksji lub też jej bliźniaczej siostrze – bulimii. Dlaczego więc kobiety (i czasem także mężczyźni) wciąż na nią zapadają? Co skłania ich do drastycznych diet, utrzymujących organizm na granicy życia? Co sprawia, że ana (tak pieszczotliwie nazywają ją twórczynie stron internetowych dla anorektyczek) jest tak atrakcyjna?

Zjawisko anoreksji znane jest nie od dzisiaj. Średniowieczne zapisy mówią nam, że ówczesna dama musiała być tak szczupła, by widać było jak przełyka wino. Również w Chinach znane było (wśród wyższych sfer) zjawisko dziewcząt, które zagładzały się na śmierć. Jednak dziś jest inaczej. To mass media i projektanci mody kreują wizerunek kobiety,  którą chciałaby się stać każda dziewczyna. Na wybiegach i w czasopismach dominują chude modelki, prezentując ideał urody niedostępny dla każdej kobiety. Zwykła dziewczyna – patrząc na te postaci kreowane przez programy komputerowe – pragnie się do nich upodobnić i właśnie tu zaczyna się problem.

Ofiarą anoreksji padają przede wszystkim kobiety pracujące w show biznesie, modelki, aktorki, od których, wymaga się  perfekcyjnego wyglądu. Anorektyczkami zostają także córki słynnych ludzi, przebywające wśród gwiazd i zmuszane presją środowiska do upodabniania się do nich. Bodaj najbardziej znaną z nich jest Allegra Versace, córka znanej projektantki Donatelli.

W marcu 2007 roku matka Allegry- Donatella publicznie przyznała, że jej córka od wielu lat zmaga się z anoreksją. Wątłość i chudość siostrzenicy zamordowanego w Miami Gianniego od dawna wzbudzała kontrowersje i domysły tabloidów. Dziewczyna trafiła do specjalistycznej kliniki. Ważyła 28, 5 kg, a jej organizm był na skraju wyczerpania. Obecnie czuje się dobrze, natomiast jej chudość wciąż daje do myślenia. Wiele o anoreksji ma do powiedzenia  także rodzina 22-letniej urugwajskiej modelki Luisel Ramos, która zmarła podczas pokazu mody w sierpniu 2006. Jej zgon spowodowany był zawałem serca – wycieńczony dietami organizm nie wytrzymał. Z  tego samego powodu zmarła jej siostra Elanie, jak również brazylijska królowa wybiegów, Ana Carolina Reston Marcan.

Dyskusję na temat anoreksji podchwyciły media i chociaż kreatorzy zaciekle bronią swojej wizji (wystarczy obejrzeć Fashion TV) to w reklamach zaczynają pojawiać się normalnie wyglądające modelki. Pierwszy krok uczyniła firma Dove, która w spotach telewizyjnych wykorzystuje zwykłe dziewczyny. Obecnie przygotowywana jest sesja dla magazynu V, w której występują modelki o okrągłych kształtach. Plotka głosi, że za obiektywem ma stanąć sam Karl Lagerfeldt, który jak dotąd był jednym z najzagorzalszych obrońców chudych modelek. Ciekawe, czy jest to tylko kaprys jakże zmiennego świata mody, czy nowy trend, który utrzyma się dłużej?

Magdalena Dobosz

Do czego mogą się przydać ropuchy? W bajce wystarczy pocałować to mało przyjemne zwierzę, żeby w nagrodę zmieniło się w całkiem sympatycznego i przystojnego księcia. W rzeczywistości nie ma jednak tak dobrze. Zamiast księcia wielbicielki ropuch mogą liczyć za to na… śliczne pantofelki.

Australijska projektantka butów znalazła niebanalne zastosowanie dla wstrętnych płazów. Karine Emanouel te najmniej lubiane zwierzęta w Australii postanowiła poddać wyjątkowej metamorfozie i przerobić na eleganckie, damskie szpilki.

Ropuchy, jakie są, wiadomo. Odrażające i brzydkie. Zdaniem mieszkającej w Melbourne dizajnerki, w ten sposób robi coś dobrego dla środowiska, bo zmienia je w coś pięknego i użytecznego.

Buty o kilkunastocentymetrowych obcasach, na czubkach wyścielane ropuszą skórą, można kupić w dwóch kolorach: czarnym i beżowym. Dostępne są w sprzedaży online na jej witrynie internetowej.

Potrzebna do produkcji jednej pary szpilek jest skóra sześciu ropuch. Jeśli ten fakt nie zmiękczy serc amatorek oryginalnych szpilek, może zrobi to wygórowana cena – 540 dolarów. Jej wysokość projektantka tłumaczy tym, że ropuchy są małe i zdjęcie z nich skóry to mrówcza praca.

Szanitka

Należący do barw podstawowych kolor żółty jest ciepły, radosny i przyjazny. Pierwsze skojarzenia z tą barwą to słońce, jego promienie, blask i ciepło. Idąc dalej mamy lato, żółte kwiaty, banany, pola zbóż, piasek na plaży. Jednakże każdy kolor kojarzy się również negatywnie i tak żółty skojarzyć można z żółcią i żółtaczką.

Kolor żółty oznacza aktywność umysłową, rozsądek, twórczość. W odcieniu żółtym przedstawiane są z reguły strony starych, mądrych ksiąg. Kolor ten pobudza do aktywności nawet bardziej niż czerwień, co pozwala na użycie go jako barwy ostrzegawczej: żółta kartka w sporcie, obecność w kolorystyce znaków drogowych, kamizelek ratowniczych, u strażaków, policjantów itp. Podobno ubieranie się na żółto na istotne dla nas rozmowy pozwala na pozytywne rozpatrzenie sprawy. Żółty działa korzystnie podczas ustnych egzaminów, negocjacji, wystąpień publicznych. Co ciekawe, tajnym odpowiednikiem żółtego jest grafit znany, też jako ciemny szary.

Żółty, jako niezwykle optymistyczny kolor, wzmaga pracę mózgu, rozwija intelekt, wzmacnia system nerwowy, jest symbolem nadziei i szczęścia. Użyty w pomieszczeniach rozjaśnia otocznie, dlatego z pewnością można polecić go do małych pomieszczeń, z niewielkim dostępem światła. Dobrze komponuje się z czerwienią, pomarańczem i niezbyt intensywnymi zieleniami. Kolor żółty poleca się osobom, które pragną wzmocnić poczucie własnej wartości i uzyskać więcej pewności siebie.

Barwa żółta w malarstwie bardzo często zastępowała złoto. Z reguły kolor żółty miał pozytywną wartość, jednak od XII wieku zaczął być symbolem zdrady i fałszu, tak, więc na obrazach Judasz był przedstawiany w szatach tej barwy. W czasach renesansu we Włoszech żółte znaki miały nosić na ubraniu kurtyzany, podobnie dużo później Żydzi – żółta gwiazda Dawida na ramieniu, jako oznakę wrogości, złych zamiarów i bezwstydu. W USA, w XIX, wieku skazańcy nosili ubrania w czarno – żółte poziome pasy, mające symbolizować pełne odrzucenie przez społeczeństwo. Po drugiej wojnie światowej przestano kojarzyć negatywnie tę barwę. Do dziś święci katoliccy w sztuce są przedstawiani z użyciem koloru żółtego.

We śnie żółty odpowiada wzrostowi i rozwojowi. Jednak ze względu na uniwersalny charakter żółci, jako barwy ostrzegawczej, może symbolizować nadchodzące niebezpieczeństwo oraz negatywne emocje.

Niektóre żółte kwiaty: mniszek lekarski, kaczeniec, żonki, słonecznik. Żółta chryzantema oznacza miłość bez wzajemności, żółty goździk – pogardę, żółta róża to zazdrość i zdrada, a żółte tulipany poinformują o beznadziejnej miłości.

Kamienie w kolorze żółtym to topaz i cytryn.

Monika B.

Pierwsze zespoły, grające muzykę gotycką, reprezentowały nurty cold i new wave. Został on zapoczątkowany pod koniec lat siedemdziesiątych przez

Największy wkład w rozwój muzyki spod szyldu gothic miał jednak zespół Bauhaus, który w czasie swojej działalności przeszedł ewolucję od post punka i zimnej fali do rocka gotyckiego. W swojej twórczości czerpał także inspiracje z glam rocka, a poprzez łączenie tych stylów, stał się niedoścignionym wzorem do naśladowania. Muzyka zespołu wywarła duży wpływ nie tylko na ówczesną scenę cold wave, ale także dała początek nowemu wymiarowi mrocznego brzmienia. Obecnie, grupa uznawana jest za pionierów rocka gotyckiego.

Z powstaniem grupy łączy się historia braci Haskins – Davida i Kevina, którzy w młodzieńczych latach, zafascynowani twórczością swoich idoli, postanowili sami komponować. Kevin zainteresował się graniem na perkusji, a David początkowo myślał o graniu na gitarze elektrycznej. Wkrótce jednak, gdy odkrył urok muzyki reggae, zdecydował się na zakup gitary basowej. Przełomową datą był rok 1976, gdy pod wpływem wrażenia, jakie zrobił na braciach występ Sex Pistols w londyńskim klubie The 100 Club, początkujący muzycy założyli pierwszy zespół o nazwie The Submerged Tenth, grający muzykę punkową. Grupa jednak szybko się rozpadła, w miejsce której powstała nowa – The Craze, gdzie na gitarze zaczął grać przyjaciel z dzieciństwa Davida, Daniel Ash. Mimo że muzyków łączyła pozytywna relacja koleżeńska, brakowało między nimi porozumienia związanego ze stylistyką, w jakiej miał tworzyć zespół. Doprowadziło to do konfliktu, którego następstwem było rozwiązanie The Craze. Ash założył nową formację, do której współtworzenia zaprosił tylko jednego z braci Haskinsów – Kevina. Funkcję basisty objął Chris Barber, zaś wokalisty – kolejny znajomy z dzieciństwa, Peter Murphy. Po pierwszych próbach okazało się, że nie wszyscy członkowie mają podobne gusta, w związku z czym, grupę opuścił Barber. Znalezienie nowego basisty okazało się niełatwym zadaniem, dlatego ostatecznie Ash zaproponował współpracę skłóconemu z nim Davidowi Haskinsowi, który już wtedy zaczął używać pseudonimu David Jay. Nastawiony sceptycznie muzyk, który miał inne oferty pracy, po usłyszeniu Murphy’ego, zgodził się na grę w zespole.

Pierwsza nazwa formacji brzmiała The Drugz, przemianowana później na Freez. Ostatecznie, za sugestią Jay’a, przyjęto nazwę Bauhaus 1919 – na cześć niemieckiej uczelni artystycznej, skupionej wokół wzornictwa przemysłowego i sztuki użytkowej, założonej w 1919 roku. Ponieważ zarówno Haskinsowie, jak Ash byli absolwentami szkół artystycznych, wszystkim spodobała się propozycja, która po kilku tygodniach została skrócona o frazę 1919. Od tamtego momentu rozpoczęła się intensywna działalność koncertowa. Muzycy występowali jak najczęściej było to możliwie, a swój pierwszy publiczny koncert zagrali w sylwestra 1978 roku. Nie minął miesiąc, kiedy grupie udało się zarejestrować wystarczającą ilość własnego materiału, aby mogła nagrać płytę. Intencją zespołu było stworzenie muzyki prostej, a jednocześnie surowej w brzmieniu. Każdy z członków miał własne pomysły na kompozycje, które po połączeniu dawały zadziwiające efekty. Wtedy powstał sztandarowy utwór Bauhaus pt. Bela Lugosi’s dead, uznawany za hymn gotycki.

Na początku 1979 roku grupa przystąpiła do realizacji swojej pierwszej taśmy demo. Nagrań dokonano w studio Beck w Wellingborough, gdzie zarejestrowano pięć utworów: wspomniany Bela Lugosi’s dead, Boys, Some faces, Dark entries oraz Harry. Niestety, żadna z wytwórni nie zainteresowała się materiałem zespołu. Wszystko się zmieniło po występie w Guildhall w Northampton, który odbył się 26 maja 1979 roku. Dzięki organizatorowi koncertu grupę zauważyła mała niezależna firma fonograficzna z Londynu, Small Wonder, która w sierpniu tego samego roku wydała singiel Bela Lugosi’s dead. Utwór okazał się wielkim sukcesem, przez dwa lata zajmując czołowe miejsca na brytyjskiej niezależnej liście przebojów. Prasa również bardzo pozytywnie wypowiadała się na temat nagrania, zaś John Peel zorganizował dla Bauhausu specjalną sesję nagraniową do swojego programu, podczas której zostały wykonane takie utwory jak: A god in an alcove, Telegram Sam (cover T. Rex), The spy in the cab oraz Double dare.

Bauhaus zaczął coraz częściej koncertować, w związku z czym wzrastała jego popularność. Występy zespołu były dużą atrakcją ze względu na ich teatralny charakter. Nieśmiały do tej pory Peter Murphy przeszedł pewną metamorfozę, dzięki której jawił się jako połączenie Davida Bowiego z Iggy Popem. Charakterystyczny image, na który składał się biało – czarny  makijaż i wampiryczne stroje z pewnością był tym elementem, który najbardziej przyciągał uwagę. Również maniera sceniczna (krzyki, rzucanie mikrofonem) wywierała wrażenie grozy i miała wzbudzać strach. Koncerty, będące swoistego rodzaju spektaklem artystycznym, dodatkowo potęgowało specjalne oświetlenie, które miało za zadanie wytwarzać półmrok, padający wprost na scenę.

Pomimo że Small Wonder przyczynił się do pierwszych sukcesów grupy, wytwórnia nie mogła dłużej z nią współpracować. Jej budżet był zbyt mały, aby pokryć wydatki zespołu i zapewnić mu poważną promocję. Nową firmą, z którą Bauhaus podpisał kontrakt była 4AD, związana wtedy z Beggars Banquet, nakładem której w 1980 roku został wydany singiel Dark entries. W tym samym okresie muzycy odbyli trasę koncertową po Anglii, Europie, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. To był początek zbliżającej się gotyckiej  rewolucji, o której w kolejnej odsłonie Mrocznych dusz…

Iwona Sołdek

Superobcisłe spodnie wciąż pozostają numerem jeden i królują w naszych szafach. Promują je światowi kreatorzy mody i górują na wybiegach. Rurki nie znudziły się nawet gwiazdom, które wciąż chętnie sięgają po ten bardzo kobiecy fason spodni.

Moda na nowe fasony spodni pojawia się i znika, a rurki niezmiennie są absolutnym liderem od kilku sezonów. Żadne dzwony, czy szwedy, ale właśnie obcisłe niczym legginsy spodnie to najbardziej uniwersalny krój kobiecych spodni. Pasują niemal do wszystkiego. Gustujesz w sportowej stylistyce? Proszę bardzo – rurki plus trampki i T-shirt wyglądają świetnie. Chcesz wyglądać bardziej uwodzicielsko i kokieteryjnie? Do rurek załóż szpilki. To świetny duet, jeśli wybierasz się na imprezę czy randkę. Nic tak przecież nie pobudza męskiej wyobraźni, jak widok zgrabnych, kobiecych nóg. Wąskie spodnie dobrze prezentują się też w wersji dziewczęcej, nadającej się idealnie na co dzień, w parze z balerinkami. Można je włożyć do kozaków, czy założyć do nich botki. Można je nosić do tunik, sukienek, obszernych swetrów i klasycznych golfów… Co tylko dusza zapragnie. Staną na wysokości zadania, jeśli chcemy wyglądać elegancko i włożymy je do satynowej bluzki i marynarki. Do pracy, do szkoły, na zakupy, do kina, z chłopakiem, z przyjaciółmi – nadają się na każdą okazję. Nic więc dziwnego, że rurki to fason uwielbiany i noszony przez wiele kobiet.

Magia rurek polega na tym, że są uniwersalne. Jedne i te same spodnie, a tyle możliwych kobiecych wcieleń. W modzie coraz trudniej wymyślić coś nowego, dlatego do łask wracają stare i sprawdzone formy. W obcisłych spodniach kobieta wygląda atrakcyjnie, dodają jej wdzięku, zalotności i seksapilu, dlatego też moda nigdy kategorycznie się z nimi nie żegnała. Rurki wypromowały lata 60. i takie gwiazdy światowego kina, jak Audrey Hepburn i Bridget Bardot. W latach 80. wąskie spodnie razem z legginsami rządziły na artystycznych scenach i na ulicy. Nosiły się tak słynne aktorki, modelki i gwiazdy muzyki.

Dzisiaj rurki wciąż są na fali i większość z nas ma w szafie przynajmniej jedną parę. Niestety, rurki pasują do wszystkiego, ale nie wszystkim. Poszerzają biodra, dlatego jest to ryzykowny fason dla pań o bardziej obfitych kształtach. Pomóc mogą wtedy obcasy, które optycznie wydłużą i wyszczuplą sylwetkę. Idealnie i nienagannie wyglądają tylko na zgrabnych nogach. Mimo to większość z nas, nawet nie mając nóg do nieba, może sobie na nie pozwolić. Tym bardziej, że nie zapowiada się na to, aby w najbliższym czasie moda miała zamiar się z nimi rozstać.

Szanitka

W czasach, których znakiem jest telefon komórkowy i internet, gdy oszałamiającym sukcesem cieszą się portale społecznościowe, w czasach, w których wirtualne romanse i internetowe znajomości są na porządku dziennym, nikogo też tak bardzo nie zaskakuje fakt, że niektórzy zamiast twarzą w twarz, wybierają SMS-a jako sposób na porzucenie partnera.

Większość z nas każdego dnia dostaje i wysyła SMS-y i e-maile. Nie wyobrażamy sobie normalnego życia bez komórki i dostępu do internetu. Kiedy jednak wysyłamy SMS-a, niewerbalna strona naszego komunikatu przestaje istnieć. A w kontaktach interpersonalnych, jak odkrył antropolog Albert Mehrabian, zaledwie 7% informacji przekazują słowa, 38% głos i aż 55% informacji pochodzi z tego, co mówimy innym mową swojego ciała. Kontakty w świecie wirtualnym są tak naprawdę udawaniem bliskości, nic nie zastąpi bowiem dotyku, uścisku dłoni ani brzmienia ludzkiego głosu.

Dużo łatwiej przesłać komuś wiadomość tekstową, bo wymaga to mniej odwagi niż bezpośrednia rozmowa. Ale żeby zrywać przez SMS-a? Taka forma zakończenia znajomości wydaje się porażająca i bezduszna. A jednak – z badania przeprowadzonego na zlecenie moneysupermarket.com, (brytyjskiego serwisu, który porównuje ceny w sklepach internetowych) wynika, że co siódmą osobę ktoś porzucił poprzez SMS-a lub e-maila! Czy może być jakiś bardziej nieelegancki, nietaktowny i nieczuły sposób na poinformowanie drugiej strony o zakończeniu związku? Okazuje się, że tak. Według sondażu aż 4 %, kiedy chce się rozstać z partnerem, w ogóle przestaje się z nim kontaktować.

Jak przekonują eksperci od savoir-vivre’u – jeśli jesteśmy na wstępnym etapie znajomości, zaledwie po kilku randkach, nie będzie grzechem, jeśli taką znajomość zakończymy telefonicznie lub e-mailem. Ale nawet w takiej sytuacji wysyłanie tylko wiadomości tekstowej jest nie w porządku. I choć tak naprawdę żaden moment na zerwanie nie jest dobry, doradcy w sprawie dobrych manier wskazują, że nie wypada zrywać z kimś, kto właśnie otrzymał złą wiadomość, w okresie przedświątecznym, gdy zbliżają się Walentyki lub urodziny tej osoby.

W tym momencie zwolennikom zrywania przez SMS-a kłania się stare powiedzenie: „nie czyń drugiemu, co Tobie niemiłe” i pytanie, jak sami poczuliby się w sytuacji, gdyby ktoś potraktował ich w ten sposób.

Szanitka

Kobiety parające się prostytucją są w Azji postrzegane jako istoty upadłe, których rehabilitacja nie jest w ogóle możliwa. Nie mają znaczenia, zwykle dość istotne przyczyny, dla których kobiety i dziewczęta uprawiają najstarszy zawód świata. To, czy zostały zmuszone, czy też robią to z własnej woli, nie liczy się dla nikogo. Kobiety sprzedające własne ciało uznaje się za istoty nieczyste i traktuje  z pogardą. Zdarzają się nawet tak absurdalne i jednocześnie tragiczne sytuacje, gdy rodzina sama oddaje córkę do domu publicznego, a później wyrzeka się jej z powodu zawodu, który uprawia.

Prostytutką w Azji nie jest trudno zostać, natomiast prawdziwa trudność polega na tym, by przestać nią być. Na kontynencie azjatyckim w większości krajów, w dalszym ciągu sytuację kobiety określa jej stosunek z mężczyznami. Może więc być ona stateczna żoną i matką, lub też kobietą, która jest własnością publiczną. Ta ostatnia, raz zostawszy prostytutką, zwykle nie ma szans na pozbycie się piętna kobiety upadłej i nieczystej. Niekiedy zdarza się jednak, że dziewczęta powracające do domów z dużą sumą pieniędzy, kupują za nie sobie również szacunek otoczenia. Chełpią się swoim bogactwem, podnosząc standard domów rodzinnych i nabywając rzucające się w oczy dobra materialne. Kobieta nie posiadająca pieniędzy, nie może sobie kupić szacunku społecznego, jest także ujmą dla rodziny.

Ostatnimi czasy obserwuję się zupełnie nowe zjawisko, zwłaszcza w Tajlandii. Tam córki traktuje się jako swego rodzaju inwestycję na przyszłość, dzięki możliwościom, jakie zapewnia im praca w bardzo opłacalnym seksbiznesie. Dziewczęta wybierają pracę prostytutek, ponieważ pozwala ona w krótkim czasie zgromadzić dużą ilość pieniędzy, których nie zdobyłyby na przykład pracując w biurze. Dlatego też w niektórych regionach tego kraju pogardza się biedną prostytutką, nie z racji uprawianego przez nią zawodu, lecz wyłącznie, dlatego, że się jej nie powiodło.

Rodziny dziewcząt zarabiających w ten sposób, szczycą się swoją zamożnością. Większość z nich lokuje pieniądze w jakiś mały interes, lub też przeznacza je na rozbudowę domu albo kupno samochodu. Niektóre z dziewcząt mają także szansę na zamążpójście, ponieważ majątek czyni je atrakcyjnymi kandydatkami na żony dla mężczyzn, którzy nie dysponują zbyt wielkimi zasobami finansowymi. Jest jednak i druga strona tego zjawiska. Dziewczęta powracające do domów często chorują na rożnego rodzaju choroby weneryczne, dużo z nich jest także zarażonych wirusem HIV. Mają także problemy z zajściem w ciążę. Badania dowodzą, że 40 % byłych prostytutek w Tajlandii choruje na AIDS.

Jednak społeczeństwa akceptujące prostytucję nadal są w znacznej mniejszości. W Azji nawet ofiary handlu ludźmi i niewolnictwa na tle seksualnym są dyskryminowane. Uznaje się, bowiem za rzecz oczywistą fakt, że wszystkie prostytutki wymagają rehabilitacji, ponieważ są doszczętnie zepsute i bezwzględnie należy sprowadzić je ze „ złej drogi”. Zmuszane są do uczestnictwa w programach reedukacji i uczone zarabiać w sposób godny. Niekiedy dotykają je również represje ze strony handlarzy, którzy je sprzedali.

M. Dobosz

The Guardian donosi, że słuchanie muzyki ma ogromny wpływ na ludzi. Przede wszystkim budzi ona w słuchaczach pozytywne odczucia.

Dr Tobias Greitemeyer zajmuje się przeprowadzaniem różnych badań na uniwersytecie w Sussex. Ostatnio razem ze swoją ekipą wziął pod lupę muzykę i jej wpływ na odbiorców. Chodziło o to, by zbadać wpływ muzyki na późniejsze postawy osób, które słuchały jej codziennie. Eksperyment był prosty w swej naturze. Polegał na tym, że badacze mieli do zaprezentowania swoim słuchaczom dwa rodzaje różnych nagrań. Jedne były pozytywne i wprawiały słuchaczy w doskonały nastrój. Tymczasem druga grupa przesłuchiwała kawałki, które badacze określili przed badaniem jako neutralne. Ciekawe, jak udało im się wyodrębnić takie utwory. Ale wracając do badania – po jakimś czasie ogłoszono pierwsze wyniki eksperymentu.

Okazało się, że słuchacze z pierwszej grupy byli bardziej skłonni, by pomóc komuś w różnych sytuacjach niż badani z drugiej grupy. Dlatego Greitemeyer stwierdził, że muzyka przede wszystkim powiększa u słuchających empatię, czyli zdolność do wczucia się w emocje innych. Do tego słuchacze muzyki „pozytywnej” pytani o zdrowie, odpowiadali, że czują się znacznie lepiej niż ich koledzy z drugiej grupy.

Jak widać, muzyka łagodzi obyczaje, ale i pomaga stać się lepszymi ludźmi. Tylko jaką mamy pewność, że słuchamy muzyki „pozytywnej”, a nie „neutralnej”? Jak ją od siebie odróżnić?

Jacek Górszczyk